Gisteren schreef ik over het schilderij ‘Rozenvingerige dageraad bij Louse Point’  van de Nederlands schilder Willem de Kooning. Deze beroemde 20ste eeuwse schilder die furore in Amerika maakte als Abstract-Expressionist is onmiskenbaar een groot kunstenaar en ik zal zeker nog verschillende keren in mijn weblog op hem terugkomen.  De Kooning behoort tot één van mijn spreekwoordelijke helden. Ik heb op dit moment drie zogenaamde helden en ze beoefenen (of beter gezegd ze beoefenden) allemaal een specifiek onderdeel van de kunsten. Naast De Kooning is de Italiaan Marcello Mastroianni ook voor mij een held in zijn hoedanigheid als acteur. Prachtig was zijn rol in de film ‘La Dolce Vita’ met de beroemde scène in het water van de Trevifontein. Niet alleen in de films van regisseur Fellini schitterde hij maar ook in die van anderen zoals de fenominabele film van regisseur Scola ‘Una giornata particolare’, waar hij buitengewoon goed speelt samen met filmdiva Sophia Loren. Voor een fragment uit deze film kunt u op het onderstaande filmpje klikken.
 

De tweede held voor mij die ik vandaag slechts kort noem is Jacques Brel. Het is inmiddels al weer meer dan 30 jaar geleden dat hij is overleden, maar zijn muziek is nog altijd springlevend. Deze beroemde 20ste eeuwse zanger weet me met zijn muziek direct te raken. Voortdurend wordt ik door zijn chansons maar ook door zijn persoon gefascineerd. En net als De Kooning en Mastroianni is Brel ook een man die authentiek en gepassioneerd met zijn vak bezig was. 

Jacques Brel werd geboren in Brussel (Schaarbeek) en beschouwde zichzelf als Franstalige Vlaming. Voor mij als Hollander roept dit meteen de vraag op of dit überhaupt mogelijk is. Vlamingen spreken toch Nederlands? En tja, zoals u uit de actualiteit weet, ligt deze kwestie in België momenteel heel precair. Brel zong voornamelijk in het Frans, maar sommige liedjes zijn in het Nederlands vertaald en die zong hij dan met een onverbeterlijk Frans accent. Een goed voorbeeld hiervan is ‘La Plat Pays’ dat hij vervolgens in het Nederlands zong als ‘Mijn vlakke Land’. Dit lied toont zijn liefde voor Vlaanderen.

Deze liefde bezat hij ook voor de (Vlaamse) vrouwen en komt tot uiting in de chanson ‘Marieke’ dat hij zingt in een mengvorm van Frans en Nederlands. Zeer mooi en indrukwekkend vind ik het nummer ‘Voir un ami pleurer’ dat in het Nederlands vertaald is als ‘Een vriend zien huilen’ en dat door verschillende Nederlanders, waaronder Herman van Veen, in de afgelopen jaren vertolkt is. Ik heb naast helden ook nog een grote liefde, daar heeft Brel ook over gezongen en dat is…..Amsterdam. Terwijl ik naar buiten kijk naar mijn geliefde stad nodig ik u uit om volgende maand (juni) op elke  zondag met mij mee de hoofdstad te gaan verkennen.

Een reactie op “Mijn helden”

1. G.J.M.Muschter :

   31-05-2010 om 10:30

   Hallo Marcel,

   Met veel plezier heb ik over je “helden” gelezen, ze bekeken en beluisterd. Heel leuk!
   Ik denk erover om mee te doen met de wandelarrangement op de zondagen in juni.
   Groetjes, Trudy.